|
تارنمای گروه ادبی باز باران
|
شهر.
تو در خواب به ستاره بوسه می دهی،
این بوسه صادقانه ترین
پیام زمین برای آسمان است،
و آسمان که تو را از تو دور می کند.
شکل ساده ایست
از دست های تو ،
خیابان.،
چراغ های بی امتدادی که نیمه روشن اند،
ستاره های تازه ای که زاده می شوند،
و تو در بیداری برای مردم دست بلند می کنی،
شهر.،
هر روز بلندی دست تورا درک می کند،
بی آنکه ستاره ای برای تو قسمت کند.
داوود فتحی زاده