برای خیابان

که تمام مرا گرفته است

عابری نگاه می کند

به چشم خیس ابر

                            -نمی بارد؟

پرنده ای به آسمان نمی رود

                           -عادت کرده ایم به برج های شهرمان-

تو دست تکان میدهی

گریه ام می گیرد

                         -تاکسی

                         مرا به گوشه برجم ببر.

                                                                داود فتحی زاده