برای خیابان

که تمام مرا گرفته است

عابری نگاه می کند

به چشم خیس ابر

                            -نمی بارد؟

پرنده ای به آسمان نمی رود

                           -عادت کرده ایم به برج های شهرمان-

تو دست تکان میدهی

گریه ام می گیرد

                         -تاکسی

                         مرا به گوشه برجم ببر.

                                                                داود فتحی زاده

چه سنگ وار به شیشه دروغ میگفتی

درخت شاکی من روح در وجودت بود

و خشک خشک به بیشه دروغ میگفتی

فقط برای خودت عاشقش شدی اما

چقدر ساده به ریشه دروغ میگفتی

تبر نه تیشه به یادت زدم ولی هر بار

گمان کنم که به تیشه دروغ میگفتی

هنوز منتظرم رفته ای که برگردی

اگر چه مثل همیشه دروغ میگفتی

                                                         پریسا اصغری