|
تارنمای گروه ادبی باز باران
|
به زودی صفحه مقالات در همین
وبلاگ راه اندازی خواهد شد.
شهر.
تو در خواب به ستاره بوسه می دهی،
این بوسه صادقانه ترین
پیام زمین برای آسمان است،
و آسمان که تو را از تو دور می کند.
شکل ساده ایست
از دست های تو ،
خیابان.،
چراغ های بی امتدادی که نیمه روشن اند،
ستاره های تازه ای که زاده می شوند،
و تو در بیداری برای مردم دست بلند می کنی،
شهر.،
هر روز بلندی دست تورا درک می کند،
بی آنکه ستاره ای برای تو قسمت کند.
داوود فتحی زاده
نمي تواني همشهري ات را ورق بزني
دست ها سرگيجه ها را مي پايند
بعضي ها به همراهشان دلخوشند
اما تو مي داني
هرچقدر به ميله ها آويزان شوند
هرچقدر به همراهشان ور بروند
" تمام مسيرها به سمت مخاطب مورد نظر مسدود است "
مجید اسطیری